حتما شده که تا حالا به زندگیتون فکر کنین  اما واقعا تا بحال چقدر به کل عمرتون تا الان فکر کردین؟

تا حالا فکر کردین که روزها و سالها گذشته و شما الان کجا ایستادین؟گاهی آدم به بعضیا بر میخوره که۷۰یا ۸۰ سال از عمرشون میگذره اما با مثلا ۶۰ سال قبلشون هیچ فرقی ندارن.بعد از ۸۰ سال یه روز عمرشون تموم میشه ولی حاصل این ۸۰ سال هیچی نیست جز یه مشت کارهایی که همه انجام میدن.اینجور آدما چند روز بعد از مرگشون انگار هیچوقت نبودن و برای همیشه فراموش میشن.

تا حالا به این فکر کردین که یه اثری از خودتون باقی بذارین ؟

تاحالا شده با خودتون تو خلوتتون بگین:" من چقدر مهمم؟چه کار مهمی کردم؟چیزی واسه افتخار کردن دارم؟اگه یه روز یه نفر بهم بگه من مثلا استاد نقاشی هستم و یکی از کاراشو به من بده ، من چی دارم که به اون بدم و بهش افتخار کنم؟اینکه دلم خوش باشه شاخ غولو شکوندمو یه لیسانس گرفتم کافیه؟اینو که همه دارن پس دیگه چی دارم که رو کنم؟"

 تو این مواقع بعضیا خودشونو پشت دیگران پنهون می کنن میگن :"خوب فلانی که همینم بلد نیست.همین کارم نکرده..."مثل بچه ای که تک آورده به مادرش میگه "مامان ۵ نفر نمرشون پایینتر از من بود"حالا به اون ۲۰ نفر که بالاتر بودن نگاه نمیکنه به ۵ نفری که پایینتر بودن دلشو خوش کرده

راستش آدم وقتی سرگذشت بعضیارو میخونه از شرم تا مدتها نمیتونه سرشو بالا نگه داره .مثلا آدم می خونه پروفسور حسابی تا سن من و شما فلان کارارو انجام داده .من و شما حسابی نیستیم اما خودمون که هستیم ما تا الان چیکار کردیم ؟اگه یه کمی با خودمون رو راست باشیم می بینیم که هیچی...اخه مگه میشه ؟آره الان که شده.یعنی میشه؟ آدم تو اینهمه سال  زندگی هیچی ؟

البته میدونم خیلی از دوستای گلم عمرشونو مثل من تا حالا هدر ندادن.منم سعی می کنم تو وقتی که دارم بهشون برسم .ولی راستی چه جوری؟؟؟